خانه » عمومی » حلزون

حلزون

آدما غم انگیزن. جدا از همه ی ادا اطوارهاشون غم انگیزن. جدا از همه ذهنیتی که سعی می کنن از خودشون بسازن. کافیه پا به خلوتشون بذارین. کافیه از خونشون حرف بزنن. کافیه یه خاطره از بچگی بگن. کافیه یه وقت که نیستن، توو اتاقشون بری. چیدمان وسایل. در کشوهای بازمونده. لباس خونه ی افتاده رو تخت. نوشته های سریع روی کاغذای کوچیک گوشه میز. تابلوهای رو دیوار. رخت خواب به هم ریخته. لیوان چایی نصفه خورده سیاه شده. کتابی که تا صفحه خونده شده بازه و واسه گم نشدن صفحه دمر افتاده روو زمین. دکمه های کیبرد کم رنگ شده. حالا مال هرکس به نوعی. ولی هممون آدم های تنهایی هستیم. با همه سر و صداها تنهاییم. خود واقعی آدما اونی نیس که داد می زننش. اونیه که اگه در سکوت نگاهشون کنی دستگیرت میشه. توی خطوط چهره. توی شیار دستا. چین لباسا.

دنیای هممون کوچیکه و اداهامون بزرگ. دلم واسمون می سوزه.

Advertisements

یک دیدگاه برای ”حلزون

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s