یویو

من زندگی رو سینوسی می بینم و فکر می کنم این بدیهی ترین جنبه زندگی باشه. بدیهی و تلخ. گرچه خیلی ها سعی کردن کمکم کنن و من رو از این دید خلاص کنن و خودم هم خیلی باهاشون همکاری کردم؛ اما هرگز نتیجه ای به دست نیومد. مثلاً بهم گفتن زندگی و اتفاقاتش رو در بازه های بزرگ تر (یا شاید هم کوچیک تر) در نظر بگیرم تا این طوری سهم سینوسی بودنش کم تر بشه. همون طور که می بینید واقعاً راهکار مناسبی نبود و نه تنها روش، بلکه دلیل و منطق ِ این راهکار رو هم نمی تونم به خاطر بیارم.

این رو گفتم تا بحث شباهت آدم ها به یویو رو مطرح کنم. از اون جایی که طبق چند خط بالا، زندگی سینوسی پیش می ره، در نتیجه از ما آدم ها هم موجوداتی سینوسی ساخته که من اسمش رو می ذارم یویو. گذشته از مسائل فیزیولوژیک که به تنهایی می تونه یه آدم رو به یویو تبدیل کنه، مطمئن هستم که در حقیقت مجموعه ای از عوامل اجتماعی و فرهنگی و جسمی و روحی و .. هستن که از ما یویو می سازن. حالا تصور کنین یه جامعه رو پر از یویو. یعنی پر از آدم هایی که انگار در حال ارتعاش با دامنه های مختلف هستن. پیچیده نیست؟ خیلی پیچیده است. هر کس در یه نقطه ای از مسیر. هر کسی با یه سرعت متفاوت در حال حرکت. یکی در حال رفت. یکی در حال برگشت. یکی در اوج. یکی در فرود.
این جوریه که ارتباط برقرار کردن با آدما آسون نیست. شناختشون آسون نیست. درک کردنشون آسون نیست. هماهنگ شدن باهاشون آسون نیست. یه وقتی هست که تو در اوجی و نزدیک ترین آدم بهت، داره پایین ترین نقطه رو رد می کنه. شما هیچ درکی از هم نمی تونین داشته باشین. (تازه اگه صداتون به هم دیگه برسه با وجود این همه فاصله). 
من فکر می کنم دشواری ارتباط برقرار کردن، واقعاً یه همچین فلسفه ای پشتش داره. باید یه مدت زمانی بگذره تا از الگوی یویویی هم دیگه باخبر بشیم. نمی دونم امکان هماهنگی دو یویو با حرکت های مختلف، به مرور زمان وجود داره یا نه. یعنی نمی دونم امکان داره این درک صد در صد متقابل ایجاد بشه یا نه. نمی دونم در این صورت باید یکی، الگوی دیگری رو در پیش بگیره یا هردوشون به یه حالت میانگین رو میارن. اما تا وقتی به همچین حالت عالی ِ دور از ذهنی برسیم، می تونیم به دیدارهای کوتاهمون دل خوش کنیم. وقتی هر از گاهی، توی مسیرهای جداگانه مون، در یک نقطه به هم می رسیم.